เลิกยา ไม่ยากเกินความสามารถของเรา

-A +A

         ดิฉันชื่อ น.ส.วิลาวรรณ ชื่อเล่น เบล มีน้องชื่อโบ๊ท พ่อเลี้ยงชื่อ สุมิตร แม่ชื่อ สุนัน เรามีกันอยู่ 4 คน ตั้งแต่จำความได้ หนูเบลเป็นเด็กค่อนข้างดื้อรั้น เถียงพ่อแม่เป็นประจำ ไม่อยากไปเรียน พอจะไปทีก็ตื่นสาย เป็นคนรักเพื่อนฝูงมาก มีน้องก็ไม่ค่อยเลี้ยง

          พอโตมาอายุประมาณ 14 ก็เริ่มใช้ยาเสพติดมาตลอด ใช้โดยที่เรียนหนังสือไปด้วยและก็มีแฟน เบลจะเป็นคนที่เวลามีแฟนก็จะรักแฟนมาก พ่อแม่พูดอะไรก็ไม่ฟัง จะฟังคำที่แฟนพูดมากกว่า พอเริ่มโตเป็นวัยรุ่นอายุ 18 ก็ไปทำงานกับแฟน พอเงินออกก็ไปซื้อของที่อยากได้ ซื้อมอเตอร์ไซค์ ซื้อทีวี ซื้อโทรศัพท์ คบกับแฟนคนนี้มาก็ 3-4 ปีแล้ว เราก็มีปัญหากันนิดหน่อยถึงกับต้องเลิกรากันไป เบลก็เสียใจและกลับไปใช้ยาเสพติดอีกครั้ง พอเวลาผ่านไปเบลก็มีแฟนใหม่ ซึ่งแฟนใหม่ของเบลคนนี้เป็นคนขายยา เล่นยาเหมือนกัน แต่พ่อแม่เบลไม่รู้นะว่าแฟนเบลเล่นยาขายยา เพราะถ้าพ่อแม่รู้เขาก็จะไม่ให้คบ เบลกับแฟนใหม่อยู่ด้วยกัน อยู่บ้านแฟนบ้าง บ้านเบลบ้างสลับกันไป พออยู่ด้วยกันก็ชวนกันเสพ ดื่มกันมาตลอดเวลาที่คบกัน พอเลิกรากันเป็นเพราะว่า เบลมีคนใหม่แล้วแฟนจับได้ก็ต้องเลิกกันก็มาอยู่กับแฟนใหม่ เบลก็เสพยาอีก แฟนของเบลทำงาน ส่วนเบลอยู่บ้านเฉยๆ วันเวลาผ่านไปเบลเล่นเยอะขึ้นเรื่อยๆ ไม่หลับไม่นอน คิดมาก ดื่มกาแฟ สูบบุหรี่ ควบคุมตัวเองไม่ได้ก็เลยต้องเข้ามาอยู่ รพ.ศรีธัญญา แม่พามาเพราะว่าเพ้อเจ้อ คิดว่าพ่อแม่ที่อยู่ปัจจุบันไม่ใช่พ่อแม่ของตนเอง จะไปแต่งงาน จะไปร้องเพลง ก็ไม่รู้ทำไมต้องคิดแบบนี้ ซึ่งจริงๆ แล้วความคิดของเรามันไม่ใช่ พอเล่นยาจำนวนมากจะหลุดตลอด ไม่เข้าใจเลยจริงๆ และก็คิดแบบนี้ทุกครั้งที่เข้ามาอยู่ รพ.ศรีธัญญา วงจรชีวิตของเบลต้องวนเวียนอยู่กับยาเสพติดตลอดเลย ไม่เข้าใจเหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะว่าเราไม่หลีกเลี่ยงเองมากกว่า

          สิ่งที่เบลชอบมากที่สุดในตัวเบล คือ เป็นตัวของตัวเอง เข้ากับคนได้ง่าย พูดเก่ง เอาใจเก่ง เป็นมิตรกับทุกคน ภูมิใจมากที่ได้เกิดมาเป็นลูกแม่ สิ่งที่แม่สอนเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้เบลมาถึงวันนี้ได้

          ความสำเร็จที่ผ่านมา คือ ทำงานเก็บสตางค์ซื้อของที่ตัวเองอยากได้

          บทเรียนครั้งสำคัญ คือ เสพยาเสพติดและควบคุมตัวเองไม่ได้ เพ้อฝัน จินตนาการไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งได้เข้ามารักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลศรีธัญญา

          คนสำคัญในชีวิตของเบล คือ พ่อ แม่ น้องชาย เพื่อน แฟน ญาติพี่น้อง ครูอาจารย์ หมอ พยาบาล และเจ้าหน้าที่

          เบลอยากขอบคุณพ่อที่ให้หนูเกิดมาบนโลกใบนี้ พ่อคือผู้ให้ ผู้เสียสละ ไม่ว่าลูกคนนี้ดื้อหรือเลวแค่ไหน พ่อก็ให้อภัยเสมอ ขอบคุณแม่ที่ให้หนูเกิดมาบนโลกใบนี้ แม่คือผู้ให้ ผู้เสียสละ สละทั้งกายสละทั้งใจ ขอบคุณน้องชายที่คอยอยู่เคียงข้างกัน คอยดูแลกัน พี่อยู่กับน้องพี่รู้สึกอบอุ่นมาก มีอะไรเราก็ค่อยๆ พูดกัน ขอบคุณแฟนถึงเวลาที่เราท้อ เธอก็คอยอยู่เคียงข้างเรา ไม่หนีไปไหน ถึงขั้นเราอยู่โรงพยาบาลเธอก็มาเยี่ยมเรา

          ตอนนี้เป้าหมายของเบล คือ หางานทำ เรียนให้จบ และเลิกยาเสพติดให้ได้ อยากเห็นตัวเรามีค่าและหันกลับมารักตัวเองมากขึ้น ไม่อ่อนไหว ไม่เชื่อคนง่าย ไม่ใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา อยากเห็นพ่อแม่ภูมิใจในตัวเรา เราต้องเปลี่ยนตัวเราเอง คือ ไม่ออกจากบ้านตอนกลางคืน ไม่คบกับเพื่อนที่เสพยา เวลาว่างหากิจกรรมอย่างอื่นทำ ไม่ปล่อยตัวเองให้ว่าง กลัวว่าจะกลับมาเสพยาอีก จุดอ่อนของเบล คือ เชื่อคนง่ายและอ่อนไหวง่าย

          สุดท้ายอยากฝากเพื่อนๆ พี่ๆ ว่า อย่าได้คิดลองยาเสพติดเลยนะคะ เพราะมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ทั้งหมดเงิน เสียสุขภาพจิต ต้องแยกมาอยู่คนเดียว ทำให้พ่อแม่เสียใจ อยู่ร่วมในสังคมปกติไม่ได้ สำหรับคนที่เสพยาอยู่ก็เลิกซะนะคะ เบลจะเอ“ใจช่วย เลิกยาไม่ยากเกินความสามารถของเราหรอกค่ะ ถ้าคนไหนยังไม่เลิกและไม่คิดจะเลิกอาจเป็นเหมือนเบลก็ได้นะคะ ทุกอย่างยังไม่สายเกินไปถ้าใจเราคิดจะเลิก สุดท้ายอยากบอกกับแม่ว่าถึงลูกคนนี้จะไม่ดี ดื้อรั้น ลูกคนนี้ก็รักแม่ที่สุด และสัญญาว่าจะเลิกยาเสพติดให้ได้ แม่รอดูนะคะ

 

ที่มา:

คอลัมน์:

ผู้เขียน: