ดรุณี สิถิรบุตร จากขยะ มาเป็นปุ๋ยให้แก่สังคม

คอลัมน์กล้าใส่ใจ
โดย จันทร์เพ็ญ  จีระวรารักษ์

หากไม่มีใครรู้ประวัติดรุณี  สิถิรบุตรมาก่อน ต้องไม่เชื่ออย่างแน่นอนว่า เธอคือผู้ป่วยจิตเวช
เรา พบดรุณีในงานสัมมนาหลายครั้ง เธอเป็นตัวแทนของชมรมศรีตรังสายสัมพันธ์  และเป็นผู้นำเสนอผลงานของชมรมในแต่ละปี ด้วยความคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงของเธอ  ทุกคนคิดว่าเธอเป็นผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเวชในครอบครัว
ดรุณีในวัย 44 ปีวันนี้ เธอมีความสุขมากกับกิจกรรมของชมรมศรีตรังสายสัมพันธ์ในฐานะอาสาสมัคร ในตำแหน่งเลขานุการ ดรุณีผูกพันรักใคร่ชมรมและงานของเธอจนแทบไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง ด้วยแรงสนับสนุนที่ดีจากสามีและลูกๆ ทำให้ดรุณีทุ่มเทให้กับงานช่วยเหลือผู้ป่วย และการสร้างเครือข่ายจิตเวชอย่างเต็มเวลา

ในอดีตเธอเจ็บป่วยมายาวนาน และไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี เธอเล่าว่า”ดรุณีเป็นโรคแพนิค ไม่สังคม ไม่ยอมไปไหน ไม่อาบน้ำเป็นสัปดาห์  ขังตัวเองในห้อง คิดฆ่าตัวตาย ทั้งผูกคอตาย กินยาตาย ลูกและสามีต้องพาไปล้างท้อง แม่พาไปรักษาที่คลีนิคหลายแห่ง ไปหาหมอทรงเจ้า ก็ไม่ดีขึ้น อาการหนักขึ้นเรื่อยๆ จนไม่ใส่เสื้อ นุ่งผ้าถุงออกจากบ้านเดินเร่ร่อนไปเป็นระยะทางหลายกิโลเมตร ในสภาพผมยุ่ง หัวกระเซิง”

ในที่สุดเธอก็ได้พบจิตแพทย์ที่โรงพยาบาลสงขลานครินทร์”รักษาตัว 28 วัน พอหมอวินิจฉัยว่า เราเป็นผู้ป่วยจิตเวช  ญาติก็ไม่ยอมรับ  เราเลยคิดว่า “เราต้องเป็นคนใหม่ให้ได้ อีกหน่อยคงมีคนเข้าใจเราได้”

ดรุณีได้พบกับชมรมศรีตรัง  ที่นี่มีเพื่อนคอยให้กำลังใจ  ได้ฝึกทักษะใหม่  อาการดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อกลับบ้าน เธอดูแลตัวเองได้ ดรุณีบอกว่า”หายวันหายคืนเลยพี่ เราได้สังคมที่นี่ดูแลเรา เราก็อยากตอบแทนสังคม  เราต้องเป็นตัวแทนผู้ป่วยเพื่อเรียกร้องสิทธิ และช่วยเหลือผู้ป่วยที่ยังทุกข์อยู่ “

“เงินไม่สำคัญหรอกค่ะ  สิ่งที่เราอยากเห็นคือญาติ และผู้ป่วยยิ้มได้ เปลี่ยนแปลงดีขึ้น ทำให้ทุกคนมีความหวัง  สิ่งนี้มีค่ามากกว่าเงินค่ะ  สามีและลูกๆยังมาช่วยงานเรา เขาอยากเห็นสังคมให้โอกาสแม่เขา”

ดรุณี ไม่มีเงินเดือน แต่มาทำงานที่ชมรมทุกวัน เธอจัดเอกสาร ทำจดหมายข่าวทุก  2  เดือน ประชุมประจำสัปดาห์  เป็นวิทยากรออกทีวี  หนังสือพิมพ์ วิทยุ เป็นนักจัดรายการวิทยุ FM108 เวลา 8 ถึง 10 โมงเช้า วันเสาร์อาทิตย์ ชื่อ”สุขกายสบายจิต” เป็นตัวแทนไปประชุมกับสมาคมเพื่อผู้บกพร่องทางจิต และเป็นพี่เลี้ยงจัดตั้งชมรมใหม่ๆ

“ตอนนี้เรามีชมรมใหม่หลายแห่งเช่นที่ รพ.หาดใหญ่ ชมรม หัวใจยิ้มได้ ชมรมท่าข้ามใจดีสัมพันธ์  ชมรมฟ้าใสร่มเย็น ที่อ.หาดใหญ่  ชมรมราชพฤกษ์ที่อ.เมือง จ.ยะลา ชมรมคูหาใต้สัมพันธ์ ที่อ.รัตภูมิ ชมรมที่6 ตั้งแล้วแต่ยังไม่มีชื่อ ที่อนามัยบ้านปริก”

ดรุณีทำงานให้กับชมรมมานานกว่า 5 ปีแล้ว เธอยังสนุก และท้าทาย อยู่ต่อไป ดูเหมือนงานเธอมากขึ้น และความสุขของเธอก็มากขึ้นด้วย เธอบอกว่า  “ดรุณีต้องการเปลี่ยนจากการเป็นขยะของสังคมมาเป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อ สังคม”